شکرانه نعمت

فعالیت شما چیست و چگونه است؟ فرآیند، روش اجرا، مراحل، جرقه اولیه، جزئیات، قالب، مخاطب شناسی، منابع انسانی، ابزار و امکانات، بازتاب رسانه ای، را توضیح دهید.

فعالیت این گروه تبلیغی بر محور آموزش و تربیت دینی کودکان و نوجوانان طراحی شده است. جامعه‌ی هدف، دانش‌آموزان پسر از پایه‌ی اول تا نهم در چندین کانون فرهنگی هستند. تمرکز اصلی بر این است که کودکان و نوجوانان با آموزه‌های اهل بیت (علیهم‌السلام) آشنا شوند و در عین حال مسئولیت‌پذیری و شکرگزاری را در زندگی خود تمرین کنند.

روش اجرا و فرآیند کار:

طرح "شکرانه‌ی نعمت به واسطه‌ی امام حسن (ع)"

دانش‌آموزان پس از هر وعده‌ی غذایی، نام امام حسن (ع) را به عنوان واسطه‌ی نعمت یاد می‌کنند و شکرگزاری خود را ثبت می‌کنند.

این روند با استفاده از کاربرگ‌هایی که برای ثبت این شکرگزاری طراحی شده، انجام می‌شود.

والدین نیز در این روند همراهی می‌کنند و گزارش‌هایی از تأثیر این برنامه بر رفتار فرزندانشان ارائه می‌دهند.

نتایج نشان داده است که این کار موجب تقویت ارتباط عاطفی کودکان با امام زمان (عج) و افزایش حس قدردانی در آن‌ها شده است.

طرح "مسئولیت‌پذیری در مناسبت‌های مذهبی"

دانش‌آموزان در برگزاری مراسم مذهبی مانند ایام فاطمیه، نقش‌های مدیریتی و اجرایی دریافت می‌کنند.

گروه‌های سنی مختلف وظایف خاصی مانند دعوت از سخنران و مداح، آماده‌سازی محل برگزاری مراسم، توزیع نذری و پذیرایی از شرکت‌کنندگان را بر عهده می‌گیرند.

این فعالیت موجب افزایش حس مسئولیت در دانش‌آموزان شده و آن‌ها را با ارزش‌های دینی در محیط عملی آشنا کرده است.

مخاطب‌شناسی و دامنه‌ی اجرا:

طرح ابتدا در یک کانون در سال ۱۴۰۰ آغاز شد و به دلیل بازخورد مثبت، در چندین کانون دیگر نیز اجرا گردید.

فعالیت‌ها به صورت حضوری و در قالب مناسبت‌های مختلف در شهر مشهد، به‌ویژه در مناطق حاشیه‌نشین که از لحاظ فرهنگی کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، برگزار شده است.

مخاطبان اصلی کودکان و نوجوانان پسر هستند که در این مناطق ساکن‌اند و برخی از آن‌ها از خانواده‌های اهل سنت هستند.

ابزارها و امکانات:

برگزاری جلسات توجیهی برای مربیان و والدین جهت هماهنگی بهتر برنامه‌ها.

طراحی و توزیع کاربرگ‌های آموزشی و شکرگزاری.

استفاده از فضاهای مذهبی و کانون‌های فرهنگی برای برگزاری جلسات.

برگزاری اردوهای زیارتی و فرهنگی برای تقویت ارتباط معنوی کودکان و نوجوانان.

تمایز این فعالیت نسبت به فعالیت‌های مشابه (جنبه نوآورانه) از نظر مجری چیست؟ مهمترین شاخصه فعالیت و بخش برجسته این فعالیت کدام است، قالب یا محتوا یا سناریو ؟

نوآوری در روش‌های تربیتی و آموزش دینی:

برخلاف روش‌های سنتی که صرفاً شامل سخنرانی و ارائه‌ی اطلاعات هستند، در این برنامه کودکان به‌صورت عملی و تعاملی درگیر آموزش می‌شوند.

استفاده از کاربرگ‌های شکرگزاری که موجب ایجاد عادت روزانه‌ی شکرگزاری در کودکان می‌شود.

ایجاد مسئولیت و نقش‌آفرینی در مناسبت‌های مذهبی که موجب درونی‌سازی ارزش‌های دینی در نوجوانان می‌شود.

تمرکز بر مناطق محروم و گروه‌های خاص:

این برنامه در مناطق حاشیه‌ی مشهد که دارای آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی بیشتری هستند، اجرا شده است.

برخلاف برخی برنامه‌های مذهبی که صرفاً در محیط‌های بسته‌ی مذهبی اجرا می‌شوند، این طرح تلاش دارد کودکان را از محیط‌های آسیب‌پذیر به فضای دینی جذب کند.

پذیرش و مشارکت کودکان اهل سنت در این برنامه، نشان‌دهنده‌ی تأثیرگذاری و مقبولیت این روش در میان گروه‌های مختلف است.

بازخورد مثبت و تغییر رفتار مخاطبان:

کودکان به‌صورت ملموس ارتباط بیشتری با اهل بیت (ع) پیدا کرده‌اند.

افزایش مسئولیت‌پذیری و مشارکت اجتماعی در نوجوانان مشهود بوده است.

والدین گزارش داده‌اند که کودکانشان پس از اجرای این طرح، رفتارهای احترام‌آمیزتری نسبت به خانواده و بزرگ‌ترها نشان داده‌اند.

این فعالیت ناظر به چه نیاز مخاطبان است (مساله شناسی و ریشه یابی)؟ فعالیت شما چگونه این نیاز را برطرف می‌کند؟ نتایج و دستاوردهای شما چیست؟

مسئله‌ی اصلی:

کاهش ارتباط معنوی کودکان و نوجوانان با معارف دینی.

عدم مسئولیت‌پذیری در کودکان به دلیل عدم مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی.

کم‌رنگ شدن فرهنگ شکرگزاری و قدردانی در نسل جدید.

راه‌حل ارائه‌شده توسط این فعالیت:

با اجرای طرح "شکرانه‌ی نعمت"، کودکان به‌صورت روزانه با نام امام حسن (ع) آشنا شده و شکرگزاری را به عنوان یک ارزش درونی می‌کنند.

با اجرای طرح "مسئولیت‌پذیری"، کودکان یاد می‌گیرند که در برگزاری مراسم دینی و اجتماعی نقش داشته باشند و خود را مسئول بدانند.

برگزاری جلسات منظم برای والدین و مربیان، تا این مفاهیم به درستی به کودکان منتقل شود.

دستاوردها و نتایج:

در طی سه سال اجرای این طرح، بیش از ۳۰۰ دانش‌آموز در کانون‌های مختلف تحت پوشش این برنامه قرار گرفته‌اند.

افزایش حضور کودکان در فعالیت‌های مذهبی و فرهنگی، به‌ویژه در مناطق محروم.

ارتقای سطح مشارکت اجتماعی کودکان و نوجوانان.

چالش‌ها و موانع کسب موفقیت (ریسک ها) این فعالیت را چه می‌دانید؟

محدودیت‌های مالی:

تمام هزینه‌های این طرح از طریق منابع شخصی و کمک‌های محدود خیرین تأمین شده است.

هیچ حمایتی از سوی نهادهای دولتی یا سازمان‌های فرهنگی دریافت نشده است.

برخی از کاربرگ‌ها و ابزارهای آموزشی به دلیل محدودیت بودجه به‌صورت ساده طراحی شده‌اند و امکان توسعه‌ی بیشتر آن‌ها وجود نداشته است.

موانع اجرایی:

در مناطق حاشیه‌نشین، به دلیل وجود آسیب‌های اجتماعی، جذب کودکان و پایدار نگه‌داشتن آن‌ها در برنامه‌ها کار دشواری بوده است.

مخالفت برخی خانواده‌ها، به‌ویژه در مورد حضور فرزندانشان در فعالیت‌های مذهبی.

نیاز به نیروی انسانی متخصص برای توسعه‌ی برنامه‌ها و افزایش کیفیت آموزش.

راهکارهای پیشنهادی برای توسعه و بهبود:

تلاش برای جذب حمایت مالی از خیریه‌ها و نهادهای فرهنگی جهت گسترش برنامه‌ها.

ایجاد شبکه‌ای از مربیان آموزش‌دیده برای مدیریت بهتر برنامه‌ها.

توسعه‌ی طرح به سایر گروه‌های سنی و حتی به مناطق دیگر ایران.