گفتگوی خودمانی

فعالیت شما چیست و چگونه است؟ فرآیند، روش اجرا، مراحل، جرقه اولیه، جزئیات، قالب، مخاطب شناسی، منابع انسانی، ابزار و امکانات، بازتاب رسانه ای، را توضیح دهید.

۱. معرفی فعالیت

طرح «گفتگوی خودمانی» یک روش نوین تبلیغی مبتنی بر گفت‌وگوهای آزاد و دوطرفه با مردم در فضاهای عمومی است. این طرح، برخلاف شیوه‌های سنتی تبلیغ که معمولاً یک‌طرفه و خطابی هستند، بر پایه شنیدن و تعامل مستقیم با مخاطبان شکل گرفته است.

مجری طرح، سید محمود مرتضوی، این مدل تبلیغ را با هدف ایجاد ارتباط مؤثر با اقشار مختلف جامعه، از طریق گفت‌وگوهای صمیمی و بدون واسطه، اجرا کرده است. وی تجربه این روش را ابتدا در مناطق گردشگری و تفریحی شمال کشور و سپس در بیمارستان‌ها، بازارها، مدارس و فضاهای عمومی دیگر گسترش داده است.

۲. جرقه اولیه و انگیزه شکل‌گیری طرح

این ایده زمانی شکل گرفت که مجری طرح، در سفرهای تبلیغی خود متوجه شد که در بسیاری از فضاهای عمومی، مردم به‌دلیل نبود ارتباط مستقیم با روحانیون، از طرح سؤالات و دغدغه‌های خود بازمی‌مانند. در یکی از این سفرها، در سواحل شمال کشور، وی متوجه شد که طلبه‌ها از فضاهای عمومی مانند کنار دریا فاصله گرفته‌اند، درحالی‌که مردم تمایل دارند با روحانیون ارتباط برقرار کنند.

اولین اقدام عملی، حضور گروهی طلبه‌ها در سواحل بدون ارائه محتوای تبلیغی مستقیم بود. این اقدام نشان داد که صرفاً حضور یک روحانی در محیط عمومی، سبب ایجاد تعامل و علاقه به گفت‌وگوهای دینی می‌شود. این تجربه، پایه‌ای برای توسعه مدل گفتگوی خودمانی شد.

۳. فرآیند و روش اجرا

الف) مراحل اجرایی فعالیت

۱. انتخاب فضای اجرای گفت‌وگو: این طرح ابتدا در سواحل شمال کشور اجرا شد و سپس به بیمارستان‌ها، بازارها، مدارس، اماکن گردشگری و محیط‌های عمومی گسترش یافت.

۲. ایجاد تعامل طبیعی و غیررسمی: مجری و تیم همراه، به‌جای ارائه محتوای دینی مستقیم، صرفاً در فضای عمومی حضور پیدا کرده و به گفت‌وگوهای غیررسمی با مردم می‌پردازند.

۳. جذب مخاطب از طریق حضور اجتماعی فعال: به‌جای تبلیغ رسمی، از روش‌های ارتباطی انسانی و صمیمی استفاده می‌شود تا مخاطب به‌طور طبیعی وارد گفت‌وگو شود.

۴. مدیریت گفت‌وگو و هدایت غیرمستقیم: در این روش، مخاطب ابتدا در مورد مسائل عمومی صحبت می‌کند و سپس، با هدایت مجری، به سمت موضوعات دینی و اجتماعی موردنظر سوق داده می‌شود.

۵. ادامه ارتباط از طریق ابزارهای ارتباطی: در پایان هر جلسه، از طریق کارت ویزیت، شماره تماس یا شبکه‌های اجتماعی، ارتباط با مخاطبان ادامه پیدا می‌کند.

ب) قالب فعالیت

گفت‌وگوی چهره‌به‌چهره و تعاملی بدون ساختار رسمی

حضور در محیط‌های عمومی و مکان‌های پرتردد به‌جای فضاهای مذهبی سنتی

عدم استفاده از تریبون و ابزارهای تبلیغاتی مرسوم برای حفظ طبیعی بودن ارتباط

تمرکز بر شنیدن دغدغه‌های مردم به‌جای ارائه خطابه و سخنرانی

۴. مخاطب‌شناسی

۱) گروه‌های سنی و اجتماعی متنوع

این طرح، مخاطبان را بر اساس محل اجرای برنامه دسته‌بندی می‌کند:

جوانان و نوجوانان: از طریق حضور در مدارس، اماکن تفریحی و دانشگاه‌ها

کارگران و بازاریان: از طریق جلسات در بازارها و مراکز تجاری

بیماران و همراهان آن‌ها: از طریق فعالیت در بیمارستان‌ها

گردشگران و افراد غیرمذهبی: از طریق حضور در اماکن گردشگری و تفریحی

۲) در نظر گرفتن ویژگی‌های خاص هر منطقه

مسائل و دغدغه‌های هر جامعه هدف، قبل از اجرای طرح شناسایی می‌شود و موضوعات گفت‌وگو بر اساس آن تنظیم می‌گردد.

در محیط‌هایی مانند بیمارستان، موضوعات آرامش‌بخش و معنوی مطرح می‌شود، درحالی‌که در بازارها و مدارس، به مسائل اجتماعی و فرهنگی پرداخته می‌شود.

۵. منابع انسانی، ابزار و امکانات

الف) تیم اجرایی و عوامل انسانی

در بسیاری از موارد، این طرح به‌صورت فردی یا در گروه‌های کوچک اجرا شده است.

مجری طرح، طلبه‌هایی را که توانایی ارتباط مؤثر با مردم دارند، آموزش داده و در اجرای برنامه همراه می‌کند.

ب) ابزار و امکانات مورد نیاز

عدم استفاده از ابزارهای رسمی تبلیغی برای حفظ طبیعی بودن ارتباط

استفاده از کارت ویزیت و شبکه‌های اجتماعی برای حفظ ارتباط با مخاطبان

برنامه‌ریزی برای تداوم جلسات و ایجاد شبکه مخاطبان دائمی

۶. بازتاب رسانه‌ای و دستاوردها

الف) بازتاب رسانه‌ای

این طرح به‌دلیل مدل نوین تبلیغی، موردتوجه برخی نهادهای فرهنگی و رسانه‌ای قرار گرفته است.

در برخی مناطق، فرمانداری‌ها و نهادهای فرهنگی محلی از این روش استقبال کرده‌اند.

ب) نتایج و دستاوردهای اجرای طرح

ایجاد ارتباط نزدیک‌تر بین روحانیون و اقشار مختلف جامعه

اصلاح نگرش بخشی از جامعه نسبت به تبلیغ دینی و روحانیت

افزایش تعامل مردم با مسائل دینی و مذهبی از طریق روش‌های غیرمستقیم

ایجاد شبکه‌ای از مخاطبان که به‌صورت مستمر با مجری طرح در ارتباط هستند.

۷. چالش‌های موجود و نیازهای توسعه‌ای

الف) عدم حمایت رسمی و ساختاری از این روش تبلیغی

به‌دلیل تفاوت این طرح با مدل‌های سنتی تبلیغ، حمایت سازمان‌های مذهبی از آن محدود بوده است.

نبود ساختار مشخص برای اجرای این طرح، مانع از گسترش سریع آن شده است.

ب) نبود نیروی انسانی کافی برای توسعه فعالیت

بسیاری از طلبه‌ها به شیوه‌های سنتی تبلیغ عادت کرده‌اند و آموزش آن‌ها برای اجرای این مدل تبلیغی، زمان‌بر است.

ج) محدودیت منابع مالی و امکاناتی

این طرح به‌صورت مردمی و خودجوش اجرا شده است و نیازمند حمایت مالی برای توسعه و استمرار است.

تأمین هزینه‌های سفر، ارتباطات و ابزارهای تبلیغی جدید از چالش‌های مهم این فعالیت است.

تمایز این فعالیت نسبت به فعالیت‌های مشابه (جنبه نوآورانه) از نظر مجری چیست؟ مهمترین شاخصه فعالیت و بخش برجسته این فعالیت کدام است، قالب یا محتوا یا سناریو ؟

۱. جنبه‌های نوآورانه فعالیت در مقایسه با فعالیت‌های مشابه

طرح «گفتگوی خودمانی» نسبت به سایر روش‌های تبلیغی سنتی، چندین ویژگی نوآورانه دارد که آن را از دیگر فعالیت‌های مشابه متمایز می‌کند. مجری طرح، سید محمود مرتضوی، معتقد است که این فعالیت، با تغییر اساسی در روش تبلیغ، توانسته است تأثیرگذاری بیشتری بر جامعه هدف داشته باشد. مهم‌ترین جنبه‌های نوآورانه این طرح عبارت‌اند از:

الف) تغییر رویکرد از تبلیغ یک‌طرفه به گفت‌وگوی تعاملی

در بسیاری از شیوه‌های تبلیغی سنتی، روحانیون به‌عنوان سخنران و مخاطبان صرفاً شنونده هستند. این مدل، معمولاً مخاطب را درگیر نمی‌کند و باعث کاهش تأثیرگذاری پیام می‌شود.

در مقابل، مدل «گفتگوی خودمانی» بر تعامل مستقیم با مردم تأکید دارد. در این روش، ابتدا مردم سخن می‌گویند و دغدغه‌هایشان را مطرح می‌کنند، سپس تبلیغ‌کننده به سؤالات و مسائل آن‌ها پاسخ می‌دهد.

این تغییر در رویکرد، باعث شده است که مردم احساس کنند نظرات و دغدغه‌هایشان شنیده می‌شود، و درنتیجه، پذیرش بیشتری نسبت به پیام‌های دینی و تربیتی داشته باشند.

ب) حضور در محیط‌های عمومی و غیررسمی، بدون استفاده از ابزارهای تبلیغی سنتی

درحالی‌که تبلیغ دینی معمولاً در مکان‌های مذهبی مانند مساجد، حسینیه‌ها و مراکز فرهنگی انجام می‌شود، این طرح به‌جای استفاده از فضاهای سنتی، مستقیماً در محیط‌های عمومی اجرا شده است.

حضور در سواحل، بازارها، بیمارستان‌ها، مدارس و اماکن گردشگری، این فرصت را فراهم کرده است که تبلیغ دینی با طیف وسیع‌تری از مخاطبان، ازجمله افرادی که معمولاً در جلسات مذهبی شرکت نمی‌کنند، ارتباط برقرار کند.

عدم استفاده از منبر، تریبون و سایر ابزارهای تبلیغی رسمی، باعث شده است که مردم احساس راحتی بیشتری در گفت‌وگو با مجری طرح داشته باشند.

ج) عدم ارائه محتوای تبلیغی مستقیم و تمرکز بر حل مسائل واقعی مخاطبان

بسیاری از روش‌های تبلیغی، بر ارائه مستقیم احکام دینی و مسائل عقیدتی تمرکز دارند، بدون اینکه ابتدا نیاز مخاطب را بسنجند.

در این طرح، به‌جای ارائه محتوا به‌صورت مستقیم، ابتدا مخاطب درباره دغدغه‌های شخصی، خانوادگی و اجتماعی خود صحبت می‌کند و سپس، محتوای دینی متناسب با همان دغدغه‌ها ارائه می‌شود.

این روش، موجب شده است که مفاهیم دینی و تربیتی، نه به‌عنوان یک دستور کلی، بلکه به‌عنوان یک راه‌حل عملی برای مشکلات واقعی افراد مطرح شود.

د) استمرار ارتباط با مخاطبان از طریق شبکه‌های اجتماعی و تماس‌های شخصی

در اغلب فعالیت‌های تبلیغی، ارتباط روحانی با مخاطبان پس از پایان جلسه قطع می‌شود.

در این طرح، ارتباط با مخاطبان از طریق شماره تماس، کارت ویزیت و شبکه‌های اجتماعی ادامه پیدا می‌کند.

این استمرار ارتباط، باعث شده است که سؤالات و دغدغه‌های افراد، پس از جلسات حضوری نیز پاسخ داده شود و افراد احساس کنند که یک همراه فکری دارند.

۲. مهم‌ترین شاخصه فعالیت و بخش برجسته آن: قالب، محتوا یا سناریو؟

با توجه به ویژگی‌های این طرح، مهم‌ترین شاخصه آن، قالب اجرایی نوین آن است.

الف) قالب اجرایی (مهم‌ترین بخش متمایزکننده طرح)

این طرح، یک مدل جدید از تبلیغ دینی را ارائه داده است که مبتنی بر ارتباط تعاملی، حضور در محیط‌های عمومی و عدم استفاده از ابزارهای تبلیغی سنتی است.

برخلاف روش‌های معمول که تبلیغ در فضاهای خاص مذهبی انجام می‌شود، این روش در فضاهای عمومی و اجتماعی اجرا شده است.

تبدیل تبلیغ از یک برنامه رسمی و ساختاریافته به یک گفت‌وگوی طبیعی و خودجوش، مهم‌ترین ویژگی این قالب اجرایی است.

ب) محتوا (عامل کلیدی در افزایش اثربخشی فعالیت)

محتوای این طرح، به‌جای ارائه مباحث کلی دینی، بر اساس نیازها و سؤالات مخاطبان شکل گرفته است.

در هر مکان، محتوای گفت‌وگو متناسب با شرایط و دغدغه‌های افراد تنظیم می‌شود. برای مثال:

در بیمارستان‌ها، بیشتر بر موضوعات صبر، امید و آرامش روحی تمرکز شده است.

در بازارها، گفت‌وگوها بیشتر حول مسائل اخلاق کسب‌وکار و سبک زندگی اسلامی بوده است.

در سواحل و اماکن گردشگری، موضوعات مرتبط با تفریح سالم و معنویت در زندگی روزمره مطرح شده است.

این انعطاف‌پذیری در محتوا، باعث شده است که مخاطبان ارتباط بهتری با پیام‌های ارائه‌شده برقرار کنند.

ج) سناریو (رویکرد روایی و روش انتقال مفاهیم)

به‌جای ارائه مطالب دینی به‌صورت یک‌طرفه، از تکنیک‌های گفت‌وگوی آزاد استفاده شده است.

مخاطب، ابتدا در مورد مسائل روزمره و دغدغه‌هایش صحبت می‌کند و سپس، پیام‌های دینی و اخلاقی به‌عنوان راه‌حل‌های عملی ارائه می‌شوند.

این روش، باعث شده است که مردم احساس نکنند که تبلیغ دینی در حال تحمیل به آن‌هاست، بلکه خود به‌صورت طبیعی به دنبال پاسخ سؤالاتشان بیایند.

این فعالیت ناظر به چه نیاز مخاطبان است (مساله شناسی و ریشه یابی)؟ فعالیت شما چگونه این نیاز را برطرف می‌کند؟ نتایج و دستاوردهای شما چیست؟

۱. مسئله‌شناسی و ریشه‌یابی نیاز مخاطبان

طرح «گفتگوی خودمانی» در پاسخ به نیازهای ارتباطی، دینی و اجتماعی مخاطبان در فضاهای عمومی طراحی شده است. این نیازها بر اساس مشاهدات میدانی مجری طرح و تجربیات تبلیغی در محیط‌های مختلف شناسایی شده‌اند. مهم‌ترین چالش‌هایی که این طرح برای حل آن‌ها طراحی شده است، عبارت‌اند از:

الف) عدم ارتباط مؤثر مردم با روحانیون و نهادهای دینی

در سال‌های اخیر، فاصله میان مردم و روحانیون افزایش یافته است. بسیاری از افراد، به‌ویژه نسل جوان، احساس نمی‌کنند که فضایی برای طرح سؤالات و دغدغه‌های دینی خود داشته باشند.

در بسیاری از موارد، افرادی که پرسش‌های دینی، اخلاقی یا اجتماعی دارند، به‌دلیل فضای رسمی و خطابی جلسات مذهبی، از مراجعه به روحانیون اجتناب می‌کنند.

این طرح، با ایجاد یک فضای صمیمی و غیررسمی، بستری فراهم کرده است که افراد بتوانند بدون احساس محدودیت یا قضاوت، سؤالات خود را مطرح کنند.

ب) ضعف در شیوه‌های تبلیغی سنتی و نیاز به روش‌های تعاملی‌تر

تبلیغ دینی، معمولاً در قالب سخنرانی، خطابه و جلسات رسمی انجام می‌شود که برای بسیاری از افراد جذاب نیست.

مخاطبان امروزی، به‌ویژه جوانان، تمایل دارند که در بحث‌ها و گفت‌وگوها شرکت کنند، نه اینکه صرفاً شنونده باشند.

طرح «گفتگوی خودمانی» این مشکل را با ایجاد فرصت تعامل چهره‌به‌چهره، گوش دادن فعال به مردم و استفاده از روش‌های ارتباطی صمیمی و انعطاف‌پذیر، برطرف کرده است.

ج) کاهش حضور روحانیون در محیط‌های عمومی و نیاز به تبلیغ میدانی

در بسیاری از اماکن عمومی مانند بازارها، بیمارستان‌ها، سواحل و پارک‌ها، ارتباط میان مردم و روحانیون کم‌رنگ شده است.

مردم، معمولاً انتظار دارند که روحانیون را در مساجد و جلسات مذهبی ببینند، اما در محیط‌های اجتماعی دیگر، حضور آن‌ها را کمتر مشاهده می‌کنند.

این طرح، با حضور مستقیم در محیط‌های عمومی و گفت‌وگوی چهره‌به‌چهره، این خلأ را پر کرده و نشان داده است که تبلیغ دینی می‌تواند در همه فضاها انجام شود.

د) نیاز به پاسخ‌گویی به سؤالات و شبهات دینی در فضایی غیررسمی و آزاد

بسیاری از مردم، سؤالات و شبهات دینی دارند، اما جلسات رسمی مذهبی، اغلب فضایی برای طرح این سؤالات ایجاد نمی‌کنند.

در برخی موارد، افراد از ترس قضاوت شدن یا به‌دلیل تعارض دیدگاه‌هایشان با مبلغان دینی، سؤالات خود را مطرح نمی‌کنند.

این طرح، با ایجاد فضایی غیررسمی و آزاد، بستری برای طرح سؤالات بی‌پرده و دریافت پاسخ‌های روشن و مستدل فراهم کرده است.

۲. این فعالیت چگونه این نیازها را برطرف می‌کند؟

الف) ایجاد بستری برای تعامل مستقیم مردم با روحانیون در محیط‌های عمومی

این طرح، با انتقال تبلیغ دینی از مساجد و جلسات رسمی به اماکن عمومی، فاصله میان مردم و روحانیون را کاهش داده است.

مردم، به‌صورت طبیعی و بدون احساس اجبار، وارد گفت‌وگو با مجری طرح می‌شوند و سؤالات خود را مطرح می‌کنند.

این روش، باعث شده است که افراد احساس کنند که روحانیون، بخشی از جامعه هستند و به مشکلات و دغدغه‌های آن‌ها توجه دارند.

ب) تغییر شیوه تبلیغ از خطابه‌ای به تعاملی و مشارکتی

در این روش، مردم ابتدا صحبت می‌کنند و مسائل خود را مطرح می‌کنند، سپس روحانی یا مبلغ، متناسب با دغدغه‌های آن‌ها، پاسخ‌های دینی و تربیتی ارائه می‌دهد.

به‌جای ارائه یک سخنرانی کلی، هر جلسه گفت‌وگو، بر اساس نیازهای واقعی مخاطبان شکل می‌گیرد.

این تغییر رویکرد، باعث شده است که مردم، مشارکت بیشتری در فرآیند تبلیغ دینی داشته باشند و ارتباط عمیق‌تری با مفاهیم ارائه‌شده برقرار کنند.

ج) استفاده از روش‌های غیررسمی برای افزایش صمیمیت و پذیرش بیشتر مفاهیم دینی

تبلیغ در فضاهای عمومی، بدون استفاده از منبر، تریبون یا ابزارهای رسمی، احساس راحتی بیشتری در مخاطب ایجاد کرده است.

عدم استفاده از لحن خطابی و دستوری، و به‌جای آن، استفاده از گفت‌وگوهای دوستانه، باعث شده است که مخاطبان، خود تمایل بیشتری به ادامه گفت‌وگو داشته باشند.

د) استمرار ارتباط با مخاطبان از طریق شبکه‌های اجتماعی و تماس‌های شخصی

برخلاف بسیاری از فعالیت‌های تبلیغی که پس از یک جلسه به پایان می‌رسند، در این طرح، ارتباط با مخاطبان از طریق شماره تماس و شبکه‌های اجتماعی ادامه می‌یابد.

این استمرار ارتباط، باعث شده است که افراد بتوانند به‌طور مداوم، سؤالات خود را مطرح کنند و پاسخ‌های دقیق‌تری دریافت کنند.

۳. نتایج و دستاوردهای فعالیت

اجرای این طرح، تأثیرات قابل‌توجهی بر مخاطبان و فضای تبلیغ دینی داشته است. برخی از مهم‌ترین نتایج این فعالیت عبارت‌اند از:

الف) افزایش ارتباط مردم با روحانیون و ایجاد فضایی برای طرح سؤالات دینی

بسیاری از مخاطبان، برای اولین بار از طریق این روش، به‌صورت مستقیم با یک روحانی وارد گفت‌وگو شده‌اند و سؤالات خود را مطرح کرده‌اند.

افزایش استقبال از این روش تبلیغی، نشان‌دهنده نیاز واقعی مردم به گفت‌وگوهای دینی غیررسمی و صمیمی بوده است.

ب) اصلاح نگرش مردم نسبت به تبلیغ دینی و ایجاد ارتباط مثبت با مفاهیم مذهبی

برخی افراد، که قبلاً نگرش منفی نسبت به تبلیغ دینی یا روحانیت داشتند، پس از این گفت‌وگوها، دیدگاهشان تغییر کرده است.

عدم تحمیل عقاید، شنیدن نظرات مردم و ارائه پاسخ‌های مستدل، باعث شده است که این روش تبلیغ، پذیرش بیشتری در جامعه داشته باشد.

ج) افزایش تعامل جوانان و نوجوانان با مفاهیم دینی

حضور در فضاهای عمومی، به‌ویژه اماکن تفریحی و گردشگری، باعث شده است که جوانان و نوجوانان که کمتر در جلسات مذهبی شرکت می‌کنند، به‌طور مستقیم با مسائل دینی آشنا شوند.

این طرح، نشان داده است که اگر تبلیغ دینی به زبان ساده و در فضایی جذاب ارائه شود، می‌تواند برای نسل جوان نیز تأثیرگذار باشد.

د) ایجاد شبکه‌ای از مخاطبان دائمی که ارتباط مستمر با مجری طرح دارند

بسیاری از مخاطبانی که در این جلسات شرکت کرده‌اند، از طریق شبکه‌های اجتماعی یا تماس تلفنی، ارتباط خود را حفظ کرده‌اند.

این روش، به ایجاد یک پایگاه دائمی از افراد علاقه‌مند به مباحث دینی منجر شده است که می‌توانند در آینده، در برنامه‌های دیگر نیز مشارکت داشته باشند.

چالش‌ها و موانع کسب موفقیت (ریسک ها) این فعالیت را چه می‌دانید؟

چالش‌ها و موانع کسب موفقیت (ریسک‌ها) این فعالیت

طرح «گفتگوی خودمانی» باوجود موفقیت‌های چشمگیر در ایجاد ارتباط مؤثر میان روحانیون و مردم، با چالش‌ها و موانعی نیز مواجه بوده است. این موانع را می‌توان در چهار بخش ساختاری، فرهنگی-اجتماعی، اجرایی و مالی بررسی کرد.

۱. چالش‌های ساختاری و اجرایی

الف) نبود حمایت رسمی از سوی نهادهای دینی و فرهنگی

این روش تبلیغی، برخلاف شیوه‌های سنتی، بر پایه تعامل مستقیم و گفت‌وگوهای غیررسمی بنا شده است که ممکن است از نظر برخی نهادهای دینی، ساختارشکنانه یا خارج از چارچوب‌های مرسوم تبلیغی تلقی شود.

عدم حمایت رسمی از سوی مراکز تبلیغی مانند سازمان تبلیغات اسلامی یا حوزه‌های علمیه، باعث شده است که توسعه این روش تبلیغی با چالش‌هایی مواجه شود.

عدم وجود ساختاری مشخص برای پذیرش و اجرای این مدل تبلیغی در سطح گسترده، مانعی برای رشد و گسترش آن است.

ب) دشواری تربیت مبلغان و طلبه‌های مسلط به این شیوه تبلیغی

بسیاری از طلبه‌ها و مبلغان، به شیوه‌های سنتی تبلیغ عادت دارند و ممکن است برای آن‌ها، ورود به فضاهای عمومی و گفت‌وگوی چهره‌به‌چهره با مردم، دشوار یا غیرمتعارف به نظر برسد.

این مدل تبلیغی، نیازمند مهارت‌های ارتباطی قوی، انعطاف‌پذیری در بحث و توانایی شنیدن فعال است، که بسیاری از مبلغان سنتی از آن برخوردار نیستند.

نبود دوره‌های آموزشی تخصصی برای تربیت طلبه‌هایی که بتوانند در محیط‌های عمومی فعالیت کنند، یکی از چالش‌های اساسی گسترش این طرح است.

۲. چالش‌های فرهنگی و اجتماعی

الف) مقاومت برخی از اقشار مذهبی در برابر تغییر شیوه‌های تبلیغی

برخی از افراد و گروه‌های مذهبی، تبلیغ دینی را صرفاً در چارچوب‌های سنتی، مانند منبر، مسجد و جلسات رسمی می‌پذیرند.

این مقاومت فرهنگی، موجب شده است که در برخی موارد، اجرای این طرح با مخالفت‌هایی از سوی بخش‌هایی از جامعه مذهبی مواجه شود.

تغییر نگرش جامعه نسبت به تبلیغ دینی و جا انداختن این روش به‌عنوان یک مدل کارآمد، نیاز به زمان و فرهنگ‌سازی دارد.

ب) عدم آمادگی برخی مخاطبان برای گفت‌وگوهای آزاد درباره دین

در برخی موارد، مردم به‌دلیل تصورات قبلی خود درباره روحانیون، در ابتدا تمایلی به گفت‌وگو نشان نمی‌دهند.

برخی افراد، از ترس قضاوت شدن یا عدم توانایی در بیان دیدگاه‌های خود، از مشارکت در این گفت‌وگوها خودداری می‌کنند.

این چالش، نیازمند مهارت‌های ارتباطی بیشتر از سوی مجری طرح برای ایجاد اعتماد و راحتی در مخاطبان است.

۳. چالش‌های مالی و امکاناتی

الف) نبود منابع مالی پایدار برای توسعه فعالیت

این طرح، بدون حمایت مالی مشخص و با هزینه‌های شخصی اجرا شده است.

گسترش این مدل تبلیغی به شهرها و مناطق دیگر، نیازمند تأمین هزینه‌های سفر، اقامت، تبلیغات و امکانات اجرایی است.

در نبود منابع مالی پایدار، استمرار اجرای این برنامه در طول سال، دشوار خواهد بود.

ب) محدودیت در تأمین ابزارهای لازم برای ارتباط مستمر با مخاطبان

یکی از ویژگی‌های این طرح، استمرار ارتباط با مخاطبان از طریق شبکه‌های اجتماعی و تماس‌های شخصی است.

برای مدیریت این ارتباطات، نیاز به ابزارهای ارتباطی مناسب، پشتیبانی رسانه‌ای و یک تیم اجرایی وجود دارد که تأمین آن مستلزم هزینه است.

نبود یک سیستم منظم برای پیگیری و مدیریت ارتباطات، می‌تواند بر اثربخشی این روش تأثیر منفی بگذارد.

۴. چالش‌های مرتبط با توسعه و آینده طرح

الف) محدودیت در اجرای مداوم و نیاز به ساختار رسمی برای توسعه فعالیت

این طرح، بیشتر به‌صورت فردی اجرا شده است و فاقد یک ساختار رسمی برای گسترش در سطح ملی یا بین‌المللی است.

برای توسعه این روش تبلیغی، نیاز است که یک مدل سازمانی تعریف شود تا مبلغان بیشتری بتوانند در این قالب فعالیت کنند.

ب) ضرورت تنوع‌بخشی به شیوه‌های اجرای طرح

برای حفظ جذابیت و افزایش تأثیرگذاری این روش تبلیغی، نیاز است که روش‌های جدیدی، مانند استفاده از ابزارهای چندرسانه‌ای، نمایش‌های خیابانی و سایر روش‌های تعاملی به این مدل اضافه شود.

بدون به‌روزرسانی مداوم و توسعه مدل‌های جدید، ممکن است این روش در طول زمان جذابیت خود را از دست بدهد.